Oskrzelik oddechowy

Oskrzelik oddechowy

Na poziomie oskrzelika oddechowego znajdują się ostatnie rozgałęzienia tętniczek płucnych, pojawiają się zaś przedwłośniczki: rozpoczyna się tu sieć naczyń włosowatych będących integralną częścią bariery krew-powietrze. Na wysokości oskrzelików oddechowych kończy się zasięg zaopatrzenia naczyniowego należącego do tętnic oskrzelowych. Niemniej jednak tu właśnie może dochodzić do zespoleń zakresu krążenia tętnicy płucnej z zakresem należącym do tętnicy oskrzelowej. Świadczą o tym obrazy mikroskopowe płuc, obserwowane w okresie okołoporodowym, jak również widywane w zaburzeniach krążenia krwi w miąższu płuc u osób dorosłych, np. w początkowym okresie formowania się zawałów krwotocznych. Na wysokości oskrzelików oddechowych bierze początek sieć naczyń włosowatych chłonnych. Bardziej dystalnie w pełni ukształtowanych naczyń włosowatych naczyń chłonnych w warunkach fizjologicznych nie spotyka się. Biorąc pod uwagę podane szczegóły anatomiczne można przyjąć, że układ oskrzelików oddechowych stanowi strefę przejściową między częścią przewodową i częścią przeznaczoną dla wymiany gazowej w miąższu płuc. Przewody pęcherzykowe, podobnie jak oskrzeliki oddechowe, formują trzy kolejne generacje. Ściany przewodów pęcherzykowych składają się prawie wyłącznie z pęcherzyków otwierających się do światła przewodu. Poszczególne pęcherzyki są oddzielone od siebie przegrodami, w których można znaleźć bez trudu włókna mięśniowe gładkie. Włókna mięśniowe, znajdujące się wokół ujść pęcherzyków do światła, stanowią jednocześnie mięśniówkę samego przewodu pęcherzykowego. Spełnia ona istotną rolę w regulacji szerokości światła przewodu, co wpływa na ilość powietrza w bardziej dystalnych odcinkach części miąższu.